Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Eρωτικές Ιστορίες: Στον ελεύθερο μου χρόνο κλαίω

"Στον ελεύθερο μου χρόνο κλαίω", είπε και σώπασε. Μέσα στη θλίψη της φράσης, μου φάνηκε και λίγο αστεία, χαμογέλασα αμήχανα. "Γυρίζω στο σπίτι από τη βόλτα που έτσι κι αλλιώς έβγαινα για να μην σκέφτομαι και να μην κοιτάζω διαρκώς το αθόρυβο κινητό μου και κλαίω, συνέχισε. Κλαίω μόλις ανοίγω τα μάτια μου το πρωί και το βράδυ στο αυτοκίνητο, στον δρόμο της επιστροφής. Εκεί που δεν υπάρχει άλλος κανείς. Είναι ο ελεύθερος χρόνος μου. Ό, τι θέλω τον κάνω!" 


-Δεν θέλω να το συζητήσω, δεν με ενδιαφέρει, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτή η κουβέντα, ακούς; Δεν ασχολούμαι!
-Μα είναι απλό, είναι χρήσιμο να το συζητήσουμε, πώς γίνεται να μην σε ενδιαφέρει; Είμαι κι εγώ εδώ, κι εμένα με απασχολεί. Είναι πρακτικό το θέμα. Τι θα πει δεν ασχολούμαι; 
-Δεν με ακούς μου φαίνεται, δεν ασχολούμαι σου είπα, δεν με ενδιαφέρει, κι αν σ'αρέσει. Αν δεν σ'αρέσει, φύγε. 

"Τουλάχιστον εσύ νιώθεις", της είπα. "Νιώθεις, σκέφτεσαι, πονάς, στεναχωριέσαι ή απογοητεύεσαι, παρηγορείσαι και σκουπίζεις τα μάτια σου, ξαναχαμογελάς και -φτου, και βγαίνεις. Τουλάχιστον εσύ ζεις με ένταση την αρχή και το τέλος, και το ενδιάμεσο. Βάζεις όλο σου το είναι μέσα του, το ευχαριστιέσαι και το πενθείς, ανάλογα, αλλά είναι ολόκληρο, σε γεμίζει ή σε αδειάζει, όλα ή τίποτα". 


-Εγώ το είπα για να σε στηρίξω...
-Δεν ξέρεις να στηρίζεις μάλλον. Και στην τελική, ποιος σου είπε ότι θέλω στήριξη; 
-Πιστεύω πως αυτό θα ήθελα κι εγώ αν ήμουν στη θέση σου!
-Ε, τότε μάλλον έπρεπε να κάνεις σχέση με τον εαυτό σου.

"Κλαίω που τα έβλεπα όλα με τα μάτια του τυφλού, για τη σιγουριά μου πως δεν κάνω λάθος, που δεν ρώτησα ποτέ ευθέως -αλήθεια, εσύ πώς νιώθεις; τι θες;-, κλαίω που όσα ωραία μοιράστηκα, έγιναν σε μια στιγμή θρύψαλα, από λέξεις άγνωστες στον έρωτα, ειρωνικές φράσεις που έβγαιναν από άγνωστο στόμα, από κοφτές εγωκεντρικές δηλώσεις που δεν χωρούσαν κι εμένα μέσα -χωρούσαν μόνο έναν". 

-Μάλλον δεν θυμάσαι καλά, να κοιτάξεις τη μνήμη σου. Επίσης, δεν έχεις ιδέα και δεν σε απασχόλησε να μάθεις τι θέλω και τι χρειάζομαι πραγματικά, και δεν έχεις αυτογνωσία, και πρέπει να κάνεις μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σου. Α, και αμφιβάλλω αν με ερωτεύτηκες ποτέ, θέμα που επίσης χρίζει ανάλυσης από ψυχολόγο, αλλά δεν θα το αναλάβω εγώ. Άντε γεια. 

"Εσύ τουλάχιστον κλαις", της ξαναείπα. "Ξεσπάς, νιώθεις χαρά ή λύπη, ζεις, εκδηλώνεις έναν -προσωρινό- έρωτα. Μέχρι την επόμενη φορά, το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη μάχη επιβίωσης, κατάκτησης ή παράδοσης, μέχρι το επόμενο χαμόγελο ή και δάκρυ. Νιώθεις. Και μαθαίνεις. Όχι τα μαθήματα των άλλων, τις εμπειρίες από παλιότερους πόνους και τις διδαχές που το πιθανότερο είναι ότι θα σε κλείσουν στον εαυτό σου. Εσύ μαθαίνεις πως το σημαντικότερο στη ζωή αυτή είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Και δεν υπάρχει σπουδαιότερο μάθημα από αυτό".


"Στον ελεύθερό μου χρόνο, κλαίω", είπε και σώπασε.   




1 σχόλιο:

Write me your comments