Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ερωτικές Ιστορίες: Μπιχλιμπίδι ουτοπίας

Θα του πω "όχι". Θα του πω ότι δεν συμμετέχω στον "κάστινγκ" του. Ότι δεν μου αρέσει η νύχτα, αλλά το φως. Και οι αληθινές συγκινήσεις. Η συγκίνηση του φλερτ, του ραντεβού. Επίσης θα του πω ότι στο διάστημα αυτό, τον έχω δει να φλερτάρει, να φιλάει κάποια, να τηλεφωνεί σε κάποια και να φεύγει με κάποια -και όλα αυτά, ούτε καν με την ίδια. Δεν συμμετέχω στο κάστινγκ σου, φίλε, δεν με αφορά η σκέψη να περάσω το βράδυ μου μαζί σου, τι πιο εύκολο να βρεις παρέα για ένα βράδυ, κι εσύ κι εγώ, εμένα τα σκοτάδια δεν μου πάνε, ούτε οι επιφανειακές επαφές. Να τα ξαναπώ;

Όχι, να μην τα ξαναπείς. Τα είπες ήδη δύο φορές. Προετοίμασες καλά τον λόγο σου απέναντι στο θηρίο που θα σου επιτεθεί. Αλήθεια, ποιο είναι αυτό το θηρίο; Και ποιο είναι το ερώτημα στο οποίο θα πεις όχι; Τόσες προγραμματικές δηλώσεις, γιατί; Δεν θα μπορέσεις, λες, να τον αντικρούσεις απλά και αυθόρμητα, αν και εφόσον σου κάνει μια πρόταση; Γιατί πρέπει να είσαι τόσο καλά προετοιμασμένη, να ξέρεις τον ρόλο σου απέξω; Φοβάσαι μήπως τα λεπτά εκείνα, η γλώσσα σου σε προδώσει; Μήπως η βαθύτερή σου επιθυμία είναι να σου κάνει την όποια πρόταση και να πεις ναι; Το μόνο που θα έκανε ιδανικότερη τη σκέψη σου, που έτσι κι αλλιώς είναι ουτοπική, γιατί τα θηρία παραμένουν στη ζούγκλα τους, κι εμείς στο δικό μας σύννεφο, είναι να μην ήταν μια στεγνή επιφανειακή πρόταση, να είχε λίγο από το μπιχλιμπίδι της ουτοπίας, λίγο από το δείγμα συγκίνησης που ζητάς. 

Δεν θα του πω τίποτα, δεν θα τον πλησιάσω καν. Θα είμαι τυπική, μια καλησπέρα, μια καληνύχτα.

Και δεν χρειάστηκε να τον πλησιάσεις, γιατί ούτε κι εκείνος σε πλησίασε, εκτός από την αρχή της βραδιάς για να σου πει καλησπέρα, και κάποια βλέμματα στη διάρκειά της, που μπορεί να  σήμαιναν κάτι, ή και τίποτα απολύτως. Και δεν χρειάστηκε να αρνηθείς καμία πρόταση, βιαστική μου κυρία, γιατί δεν σου έγινε καμία πρόταση, και κρίμα μόνο γιατί θα θέλαμε πολύ να σε δούμε να καταπίνεις τη γλώσσα σου και να ξεχνάς τον καλά προετοιμασμένο λόγο σου. Τι σημασία έχει όλη αυτή η προετοιμασία της δήθεν άρνησης, αφού ακόμη κι αν ξέρεις πως δεν είναι κατάλληλος για σένα, δεν παύεις να τον επιθυμείς; 

Ήρθε μόνος του λίγες μέρες μετά, τυχαία, κάθισε ακριβώς δίπλα μου, και αυτή τη φορά δεν είχα κάνει καμία προετοιμασία, δεν είχα καν δεύτερη σκέψη, δεν φανταζόμουν κανέναν διάλογο, καμία πρόταση, είχα πείσει τον εαυτό μου ότι αυτό το κεφάλαιο έχει εξαντληθεί, και είχα πει -σε μια ακόμη προγραμματική δήλωση- ότι είχα βάλει τελεία. Ήξερα μόνο ότι χαιρόμουν που ήταν εκεί, έστω τυχαία. Τον παρατηρούσα σαν να είχα ξεχάσει και πάλι πόσο ακατάλληλος ήταν, κι ας το ξαναδιαπίστωνα παρατηρώντας τον, κι ας είχε κατεβασμένα μούτρα, και καθόλου από το φως που ζητούσα, κι ας μην ήξερε πώς να πιάσει κουβέντα, κι ας μην ήθελε καν να πιάσει κουβέντα. 

Και του μίλησες εσύ, και γρήγορα δεν φαινόταν τόσο στριφνός, σαν να προσπαθούσε να πνίξει μικρά χαμόγελα κάτω από το μουστάκι του, και σου είπε ότι είσαι πολύ όμορφη και εσύ ξέχασες ακόμη και το "ευχαριστώ" που λέμε στα κοπλιμέντα από παιδιά, και στο ξαναείπε και δεύτερη και τρίτη φορά, και μόλις είπες ευχαριστώ, σου έκανε την πρόταση να σε πάει για φαγητό. Η πρόταση. Αυτή που προετοιμαζόσουν να αρνηθείς, γιατί τη φανταζόσουν πιο επιδερμική, αλλά ήθελες να είναι πιο ουτοπική, και τελικά ήταν. Αυτή η πρόταση, και το "όχι" δεν υπήρχε ούτε σαν τρία απλά μεμονωμένα γράμματα της αλφαβήτου στο κεφάλι σου. Oύτε ναι ευθύ είπες. Μόνο όταν σου είπε ότι θα είναι στο φως της ημέρας, χαμογέλασες. 

Και τώρα; 

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Ερωτικές ιστορίες: Δεν φταις εσύ

Πέμπτη
Δεν φταις εσύ. Από την αρχή δεν μου γέμιζες το μάτι, ίσως θα ήταν καλύτερα να μην το είχα στρέψει καν δεύτερη φορά επάνω σου. Ήταν από εκείνες τις νύχτες που προτιμάς να στρέψεις το βλέμμα σου κάπου, οπουδήποτε, παρά να το αφήσεις να αιωρείται στον χώρο ή στο κενό με τον κίνδυνο να αφαιρεθείς, να παρασυρθείς και να κυριευτείς από τις σκέψεις που σε πονάνε. Η επικοινωνία και το χιούμορ σου περιορίζονταν σε μιμητικά αστεία, σοβαροφανείς φράσεις και βλέμματα που χρειαζόμουν μαντικές ικανότητες για να αποκρυπτογραφήσω. Αλλά δεν φταις. Σου έδωσα χώρο, σχεδόν σε προκάλεσα να μπεις σε σύντομες γραπτές συνομιλίες μαζί μου, σε ένα ερωτικό παιχνίδι -ο Θεός να το κάνει- κι ας με άφηναν από αδιάφορη ως παγωμένη τα διστακτικά σου σχόλια και οι περιττές επεξηγήσεις σου, μην τυχόν και τι; παρεξηγηθούμε; "Είμαι σε αυτή τη φάση..." έλεγες, που στ' αλήθεια, καθόλου δεν με ενδιέφερε ούτε να ρωτήσω ποια είναι αυτή η φάση, πόσο μάλλον να προσπαθήσω να την καταλάβω. Δεν φταις εσύ που δεν στο είπα ποτέ, που σε άφησα να νομίζεις ότι κάτι ήθελα ή πως -ακόμη χειρότερα- ΣΕ ήθελα, δεν φταις εσύ που αποφάσισες να στραφείς προς το μέρος μου όταν πια το -στην ουσία κενό- βλέμμα μου είχε στραφεί αλλού.


Παρασκευή
Δεν φταις εσύ. Ήταν κι εκείνη εκεί, κι εκείνη, κι εκείνη, κι εκείνη. Πολλές "εκείνες" συγκεντρωμένες στον ίδιο χώρο, περισσότερες από όσες ίσως θα μπορούσες να νικήσεις ώστε να συγκεντρώσεις την προσοχή σου κάπου. Αφού κι αυτή σου χαμογελάει, και η άλλη σε φλερτάρει με τα μάτια της, κι εκείνη έχει πλάκα, και η άλλη έχει φως κι εκείνη είναι σέξι. Δεν υπάρχουν πολλών ειδών γνωριμίες τη νύχτα. Ακόμη και οι τυπικές δεν απέχουν πολύ από τις οικείες- μια λεπτή διαχωριστική γραμμή υπάρχει μόνο. Δεν φταις εσύ αν οποιαδήποτε "εκείνη" έλαβε άλλο μήνυμα από σένα και τη στάση σου. Σου αρέσει να φλερτάρεις, ίσως και να είναι το πιο προφανές χαρακτηριστικό σου, ενώ σαν προσωπικότητα γενικά φαίνεσαι αρκετά μυστηριώδης, αυτό όμως είναι σαν ζωγραφισμένο σε κάθε σου ματιά, δεν φταις εσύ αν η ματιά σου πέφτει σε εκείνη, και σε εκείνη και σε εκείνη. Καμιά φορά φαντάζεις γλυκός και αστείος, τις περισσότερες βαριεστημένος ή βλοσυρός, μα σχεδόν πάντα έτοιμος για το παιχνίδι του φλερτ. Δεν έταξες πουθενά, σε καμία, τίποτα, έμεινες να αιωρείσαι επάνω σε εκείνη τη γραμμή που δεν επιτρέπει σε καμία "εκείνη" να παρεξηγήσει τις προθέσεις σου, αλλά ούτε και να απομακρυνθεί εύκολα από σένα, σαν ζωντανό που δέχεται μερικά ψίχουλα, τόσα ώστε να μην χορταίνει αλλά ούτε να αναζητά αλλού τροφή. Μα στ΄αλήθεια, δεν φταις εσύ, παραήσουν ξεκάθαρος για να είσαι πιστευτός.


Σάββατο
Δεν φταις εσύ που μου ζήτησες το τηλέφωνό μου. Εγώ ήρθα κοντά, σου χαμογέλασα, αποδέχτηκα το δικό σου χαμόγελο με ένα μεγάλο γέλιο, γέλασα πιο έντονα από όσο αισθανόμουν, δεν ήταν δα και τόσο αστείο αυτό που μου είπες, ήθελα να γίνω περισσότερο από ορατή στον χώρο -ήθελα να γίνω σχεδόν απαραίτητη. Η δική σου ζωή και καθημερινότητα περιοριζόταν σε έναν μικρό, στενό κύκλο, η δουλειά σου και το κρεβάτι σου, πέντε φίλοι για τσίπουρα και τσιγάρα στο ρεπό, ελάχιστα χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο μέσα στην εβδομάδα, μερικά μηνύματα και βαριεστημένα τηλεφωνήματα που δεν έκανες εσύ αλλά συνήθως οι άλλοι. Κι εγώ, που προσπάθησα να γίνω απαραίτητη σε έναν τόσο μικρό χώρο, από τον οποίο ξεχείλιζε όλη μου η ενέργεια και το γέλιο και οι διαθέσεις, και τα μηνύματα, και τα τηλεφωνήματα και οι πράξεις ενδιαφέροντος, σχεδόν εγκλωβίστηκα. Δεν ήθελα να είμαι απαραίτητη. Ήθελα να ξεγελάσω τον χρόνο, το παρελθον μου, το παρόν μου, τις ανασφάλειές μου, να θυμίσω στον εαυτό μου πόσο γαμάτη μπορώ να είμαι. Ναι, μέσα από ένα απλό γέλιο. Δεν ήθελα κάτι παραπάνω. Εγκλωβίστηκα στον μικρό σου κόσμο και με εξυπηρέτησε πολύ που προφανώς κι εσύ διαπίστωσες πόσο διαφορετικός ήταν ο δικός μου, με εξυπηρέτησε ακόμη κι όταν μου είπες ότι από τον πολύ σου έρωτα δεν αντέχεις να μην με έχεις συνέχεια κοντά σου, οπότε μάλλον καλύτερα το καθόλου. Μιλάμε τυπικά τώρα. Και αλήθεια, δεν φταις εσύ.

Κυριακή
Θα μπορούσες να έχεις σχέση με τον εαυτό σου. Εσύ, που τα βλέπεις τόσο μονόπλευρα τα πράγματα, που τα κρίνεις βάσει των δικών σου συναισθημάτων και σκέψεων και εμπειριών και αναγκών, εσύ που νομίζεις ότι η ζωή ολόκληρη είναι άσπρο ή μαύρο και δεν αγάπησες ποτέ το γκρι. Θα μπορούσες να έχεις σχέση με τον εαυτό σου εσύ που δεν με καταλαβαίνεις και δεν εκτιμάς την ειλικρίνειά μου και τα όσα σου μοιράζομαι. Κι ας είμαστε συναισθηματικά συνδεδεμένοι, εγώ θα ήθελα να μπορώ να σε εμπιστευτώ σαν έναν αποστασιοποιημένο ακροατή -αλλά δεν είσαι. Δεν φταις εσύ. Κι εμείς, και όλοι οι ερωτευμένοι ή οι συναισθηματικοί, τα βλέπουμε μονόπλευρα τα πράγματα, κι εμείς τρομάζουμε στα δύσκολα ή τα καινούργια ή τα ζόρικα, κι εμείς νομίζουμε ότι δεν μας καταλαβαίνουν -και όντως, δεν μας καταλαβαίνουν, αλλά ακόμη μας γνωρίζουν, δεν πειράζει-, κι εμείς θα μπορούσαμε να έχουμε σχέση με τον εαυτό μας για να είμαστε επαρκείς. Γιατί μόνο ο εαυτός μας μπορεί να καταλάβει τα σκοτάδια μας και τις πίκρες μας και μόνο εκείνος μπορεί να δώσει ορισμό στο δικό μας συχνό "δεν είμαι καλά". Γι' αυτό σου λέμε, δεν είσαι μόνο εσύ. 
Δεν φταις εσύ.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Eρωτικές Ιστορίες: Στον ελεύθερο μου χρόνο κλαίω

"Στον ελεύθερο μου χρόνο κλαίω", είπε και σώπασε. Μέσα στη θλίψη της φράσης, μου φάνηκε και λίγο αστεία, χαμογέλασα αμήχανα. "Γυρίζω στο σπίτι από τη βόλτα που έτσι κι αλλιώς έβγαινα για να μην σκέφτομαι και να μην κοιτάζω διαρκώς το αθόρυβο κινητό μου και κλαίω, συνέχισε. Κλαίω μόλις ανοίγω τα μάτια μου το πρωί και το βράδυ στο αυτοκίνητο, στον δρόμο της επιστροφής. Εκεί που δεν υπάρχει άλλος κανείς. Είναι ο ελεύθερος χρόνος μου. Ό, τι θέλω τον κάνω!" 


-Δεν θέλω να το συζητήσω, δεν με ενδιαφέρει, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτή η κουβέντα, ακούς; Δεν ασχολούμαι!
-Μα είναι απλό, είναι χρήσιμο να το συζητήσουμε, πώς γίνεται να μην σε ενδιαφέρει; Είμαι κι εγώ εδώ, κι εμένα με απασχολεί. Είναι πρακτικό το θέμα. Τι θα πει δεν ασχολούμαι; 
-Δεν με ακούς μου φαίνεται, δεν ασχολούμαι σου είπα, δεν με ενδιαφέρει, κι αν σ'αρέσει. Αν δεν σ'αρέσει, φύγε. 

"Τουλάχιστον εσύ νιώθεις", της είπα. "Νιώθεις, σκέφτεσαι, πονάς, στεναχωριέσαι ή απογοητεύεσαι, παρηγορείσαι και σκουπίζεις τα μάτια σου, ξαναχαμογελάς και -φτου, και βγαίνεις. Τουλάχιστον εσύ ζεις με ένταση την αρχή και το τέλος, και το ενδιάμεσο. Βάζεις όλο σου το είναι μέσα του, το ευχαριστιέσαι και το πενθείς, ανάλογα, αλλά είναι ολόκληρο, σε γεμίζει ή σε αδειάζει, όλα ή τίποτα". 


-Εγώ το είπα για να σε στηρίξω...
-Δεν ξέρεις να στηρίζεις μάλλον. Και στην τελική, ποιος σου είπε ότι θέλω στήριξη; 
-Πιστεύω πως αυτό θα ήθελα κι εγώ αν ήμουν στη θέση σου!
-Ε, τότε μάλλον έπρεπε να κάνεις σχέση με τον εαυτό σου.

"Κλαίω που τα έβλεπα όλα με τα μάτια του τυφλού, για τη σιγουριά μου πως δεν κάνω λάθος, που δεν ρώτησα ποτέ ευθέως -αλήθεια, εσύ πώς νιώθεις; τι θες;-, κλαίω που όσα ωραία μοιράστηκα, έγιναν σε μια στιγμή θρύψαλα, από λέξεις άγνωστες στον έρωτα, ειρωνικές φράσεις που έβγαιναν από άγνωστο στόμα, από κοφτές εγωκεντρικές δηλώσεις που δεν χωρούσαν κι εμένα μέσα -χωρούσαν μόνο έναν". 

-Μάλλον δεν θυμάσαι καλά, να κοιτάξεις τη μνήμη σου. Επίσης, δεν έχεις ιδέα και δεν σε απασχόλησε να μάθεις τι θέλω και τι χρειάζομαι πραγματικά, και δεν έχεις αυτογνωσία, και πρέπει να κάνεις μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σου. Α, και αμφιβάλλω αν με ερωτεύτηκες ποτέ, θέμα που επίσης χρίζει ανάλυσης από ψυχολόγο, αλλά δεν θα το αναλάβω εγώ. Άντε γεια. 

"Εσύ τουλάχιστον κλαις", της ξαναείπα. "Ξεσπάς, νιώθεις χαρά ή λύπη, ζεις, εκδηλώνεις έναν -προσωρινό- έρωτα. Μέχρι την επόμενη φορά, το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη μάχη επιβίωσης, κατάκτησης ή παράδοσης, μέχρι το επόμενο χαμόγελο ή και δάκρυ. Νιώθεις. Και μαθαίνεις. Όχι τα μαθήματα των άλλων, τις εμπειρίες από παλιότερους πόνους και τις διδαχές που το πιθανότερο είναι ότι θα σε κλείσουν στον εαυτό σου. Εσύ μαθαίνεις πως το σημαντικότερο στη ζωή αυτή είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Και δεν υπάρχει σπουδαιότερο μάθημα από αυτό".


"Στον ελεύθερό μου χρόνο, κλαίω", είπε και σώπασε.   




Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ερωτικές Ιστορίες: Μακάρι


Ήταν μία από αυτές τις φριχτές νύχτες. Που τίποτα δεν προμηνύει έναν γλυκό ύπνο, τίποτα δεν προμηνύει καν ύπνο, στριφογυρίζεις στα παπλώματα, ζεσταίνεσαι, κρυώνεις, ανοιγοκλείνεις τα μάτια, ακούς τα μηχανάκια που περνούν έξω στον δρόμο, φαντάζεσαι πως έχουν ιλιγγιώδη ταχύτητα, κι ας μην έχουν, πίνεις λίγο νερό, αλλάζεις πλευρό, καταλήγεις να ανοίγεις το φως και να πιάνεις ξανά το βιβλίο στα χέρια σου, μέχρι να νυστάξεις. Μακάρι να νυστάξεις. 

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Ερωτικές ιστορίες: Τέλος εποχής


Αλήθεια, δεν ενδιαφέρεις. Δεν ΜΕ ενδιαφέρεις. Ακόμη αναρωτιέμαι αν και γιατί με ενδιέφερες κάποτε. Γιατί η τόσο ενδιαφέρουσα -για σένα- ζωή σου προκαλούσε μία γοητεία στη δική μου ματιά. Αλήθεια, πέρασε καιρός, μεγάλωσα. Δεν έχει νόημα, τώρα, που η ζωή σου δεν φαντάζει τόσο ενδιαφέρουσα ούτε καν για σένα, τώρα που προσπαθείς -και φαίνεται ότι προσπαθείς- να είσαι ενδιαφέρον. Ακόμη και τώρα, όμως, δεν έχεις αλλάξει. Διατηρείς έναν εγωκεντρισμό που διαχέεται σε κάθε σου πρόταση, μια επίδειξη δυναμικής παρουσίας εδώ κι εκεί, μια προσπάθεια να τραβήξεις την προσοχή με τις νίκες ή τις ήττες σου. Αλήθεια, δεν έχεις κουραστεί να ασχολείσαι με τα ασήμαντα; Δεν αισθάνθηκες ποτέ την ανάγκη να μιλήσεις με κάποιον ουσιαστικά; Να μην επικοινωνείς για να προβάλλεις τα όσα κάνεις ή θα κάνεις, τα όσα μικρά σε ταλαιπωρούν και για τα οποία θες συμπαράσταση; Δεν αισθάνθηκες την ανάγκη να ακούσεις; Δεν ενδιαφέρεις. Δεν ΜΕ ενδιαφέρεις. Δεν με ακούς. Θες να τραβήξεις την προσοχή μου για να επιβεβαιωθείς. Θες να νοιαστώ, να ρωτήσω, να ακούσω, να σε ξανατοποθετήσω στο βάθρο που ήσουν κάποτε. Ποιο βάθρο; Ποιο νοιάξιμο; Μη ζητάς συγνώμη για τα περασμένα. Μη ζητάς συγνώμη όταν δεν έχεις μετανιώσει. Μη ζητάς συγνώμη γενικά. Και μη μιλάς για νοιάξιμο. Αυτά για τα οποία ζητάς συγνώμη, είναι αυτά για τα οποία θέλω να σου πω "ευχαριστώ". Δεν θα ήμασταν εδώ χωρίς αυτά. Δεν θα ήμουν τόσο καλά... χωρίς εσένα. 

Γιατί είμαστε εδώ; Γιατί παραμένουμε εδώ με τις ώρες, κρατώντας ένα ποτό στο χέρι; Γιατί συζητάμε και ανταλλάσσουμε απόψεις για τις σχέσεις, τις δεσμεύσεις, το "για πάντα" -που δεν υπάρχει-, την εργένικη ζωή -που συνηθίζεται-, τις νύχτες αϋπνίας, τη ζήλια που έχουμε νιώσει ή βιώσει, γιατί συζητάμε τόσο πολύ; Γιατί δείχνουμε πως περνάμε καλά, πως απολαμβάνουμε αυτές τις ώρες με το ποτό στο χέρι; Γιατί τόση θεωρητική κουβέντα; Μήπως απλά σκοτώνουμε τον χρόνο μας, γιατί δεν σε γουστάρω και δεν με γουστάρεις, και ελπίζουμε αυτός ο σκοτωμένος χρόνος να μας επιβεβαιώσει πως δεν έχουμε καμία χημεία; Ποιος μηχανισμός, αλήθεια, είναι αυτός που φτιάχνει τη χημεία, αν όχι το μυαλό μας; Η σκέψη πως θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα, πως είναι αστεία αυτά που λες, πως είναι γοητευτική η όψη σου και η φωνή σου, αυτό μπορεί να με κάνει να νιώσω πως έχουμε χημεία. Η σκέψη σου πως θες να με γνωρίσεις καλύτερα, πως είναι αστεία αυτά που λέω, πως είναι γοητευτική η όψη μου, μπορεί να κάνει κι εσένα να νιώσεις πως έχουμε χημεία. Γιατί με κοιτάζεις; Το ξέρω ότι δεν θα επικοινωνήσουμε αύριο. Ούτε μεθαύριο. Ξέρω ότι δεν θέλουμε να πληγώσουμε. Τι αστεία δικαιολογία. Τι αστείοι που είμαστε. 

Έχω ξεχάσει το μαζί που υπήρξαμε. Έχω ξεχάσει την όψη σου, τη μυρωδιά σου, τη χροιά της φωνής σου, έχω ξεχάσει το άγγιγμά σου, οτιδήποτε έμεινε στο παρελθόν. Έχω ξεχάσει το μαζί που υπήρξαμε -αλήθεια, υπήρξαμε μαζί; Αμφιβάλλω πια ακόμη και γι' αυτό, δεν θυμάμαι, δεν με νοιάζει να θυμηθώ, εμφανίζεσαι πού και πού μέσα σε διαδικτυακές σελίδες ή κοινούς φίλους, σε χαμογελαστές φωτογραφίες, ή σε ευχετήρια μηνύματα γενεθλίων, περαστικός και χαλαρός -έτσι δεν ήσουν πάντα; Έτσι δεν είμαστε όλοι; Περαστικοί και χαλαροί, κι ας σφίγγουμε τα χέρια μας για λίγο για να περπατήσουμε μαζί, κι ας πλέκουμε τα δάχτυλά μας, κι ας περιπλέκουμε τα λόγια και τη σκέψη μας. Πόσο εύκολα ξέχασα τα πάντα. Κράτησα μόνο μια αίσθηση -μια ανακούφιση που ο κύκλος μας έκλεισε, σχεδόν μου επέβαλα να μη μετανιώσω για τον χρόνο που έχασα προσπαθώντας να μας κάνω ίδιους, προσπαθώντας να δω σε σένα αυτά που δεν είχες και δεν ήσουν, ενώ εθελοτυφλούσα ανάμεσα στη δική μου εικόνα για σένα και την αγάπη, και στην πραγματικότητα. Κι αν η πραγματικότητα δεν μου έδινε αυτό που περίμενα, δεν φταις εσύ. Δεν ήμασταν "φτιαγμένοι" όπως λένε για μαζί. Ήμασταν τόσο μισοί. Μ'αρέσει η πραγματικότητα. Έχει πραγματική αγάπη. Εμείς δεν είχαμε.