Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Winter Sunshine


Το αυτοκίνητο βγήκε από την πόλη, πέρασε ανάμεσα σε πράσινα λιβάδια και χωματόδρομους, ανέβηκε μία απότομη ανηφόρα και βρέθηκε σε έναν μικρό λόφο. Σταμάτησε στην αρχή ενός οικοπέδου γεμάτου μαργαρίτες και ελιές, στο τέρμα του δρόμου, με θέα την πόλη και τη θάλασσα. Οι γονείς βγήκαν πρώτοι από το αυτοκίνητο κρατώντας ένα μέτρο και κάποια αρχιτεκτονικά σχέδια, και ακολούθησαν τρία μικρά ανυπόμονα κοριτσάκια, που γρήγορα χάθηκαν ανάμεσα στις μαργαρίτες ή επάνω στους κορμούς των δέντρων. Μερικούς μήνες αργότερα, τρία κτίσματα είχαν αντικαταστήσει τις ελιές. Οι γονείς και τα κοριτσάκια έμειναν στο μεσαίο σπίτι. Μπροστά και πίσω ένας ατελείωτος κήπος τις περίμενε για ατελείωτο παιχνίδι. Γρήγορα, ξεκίνησαν το κρυφτό, το κυνηγητό και τις κατασκευές -μέχρι και αυτοσχέδιες σκηνές προσπαθούσαν να φτιάξουν, κόβοντας παλιά σεντόνια που έβρισκαν στα συρτάρια της μαμάς-, γελούσαν, έκαναν μεγάλα πάρτι γενεθλίων, καλούσαν φίλους, ήταν χαρούμενα, ξέγνοιαστα. 
Ναι, σωστά το καταλάβατε. Τα τρία αυτά κοριτσάκια είμαστε οι αδερφές μου κι εγώ. Δεν υπάρχει, στ' αλήθεια, μεγαλύτερη ευλογία από το να μεγαλώνεις στην εξοχή. Να ξυπνάς και να βλέπεις κάθε μέρα τη θάλασσα, να ακούς τα κοκόρια και τα πουλάκια κάθε πρωί, να έχεις ελεύθερα κατοικίδια, να βλέπεις τα δέντρα και τα λουλούδια να μεγαλώνουν και να ανθίζουν, να απολαμβάνεις τη γαλήνη, τον ήλιο και να νιώθεις χορτάτος. Αυτές οι εικόνες με "πλημμυρίζουν" κάθε φορά που επιστρέφω, ως κάτοικος της μεγαλούπολης πια, στο ΣΠΙΤΙ μου. (κάπως έτσι και αυτό το Σαββατοκύριακο...)

The car went out of town, passed between green meadows and sloped up a small hill. It stopped at the beginning of a field full of daisies and olive trees, at the end of the road, overlooking the city and sea. The parents came out of the car first holding a meter and some architectural drawings, followed by three eager little girls. Soon after, the girls were lost among the daisies or sat on the branches of the trees. A few months later, three buildings have replaced the olive trees. The parents and the girls lived in the middle house. In front of the house and at the backyard beautiful gardens awaited for them to play. Soon they started to run all around, to chase each other and construct makeshift tents, using old linen from mom's closet, they laughed, they were throwing big birthday parties and they were happy, carefree.
Yes, that's right. These three girls are my sisters and me. I must admit there is not  greater blessing than growing up in the countryside. Waking up and seeing the sea every day, listening to the roosters and birds every morning, having pets and observing the trees and the flowers growing and blooming, enjoying the serenity, the sun and feeling complete. These pictures come back every time I, too, come back, as a resident of the big city, at home. (just like it did this weekend...)

ΥΓ: Εξάλλου, για δύο ανθρώπους στον κόσμο, είμαι και θα είμαι για πάντα ένα από τα τρία κοριτσάκια τους..
PS: Besides, I am still a little girl for at least two persons in this world...

2 σχόλια:

  1. I have a very similar story and my daughter feels just like you do everytime she comes "home"for the weekend.
    One of the best things is having a garden,what unforgettable summer parties we have had.
    xx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. I remember Susan, I 've been there! hehe! The fact is we truly realise what it feels like to grow up in the countryside, when we are far away, in the grey big city. xxx

      Διαγραφή

Write me your comments