Συνέντευξη με τον Richard Linklater για το #Boyhood

O Richard Linklater ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια τα γυρίσματα αυτής της πρωτοποριακής ταινίας που ήταν ό, τι καλύτερο είδα στη Berlinale το Φεβρουάριο. Για την ακρίβεια, ό, τι καλύτερο είδα στο σινεμά εδώ και καιρό. Ήταν ένα πείραμα. Μια προσπάθεια να ακολουθήσει την εξέλιξη και το πέρασμα ενός αγοριού, από την παιδική στην εφηβική ηλικία του και από εκεί στην ενηλικίωση. Το πείραμα πέτυχε. Η πρώτη επιβράβευση ήρθε στο Βερολίνο, όπου βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας. Η δεύτερη, αυτή του κοινού, έρχεται σε μεγάλες δόσεις στις χώρες που έχει ήδη προβληθεί. Αυτά είναι όσα είπαμε on the record στο Βερολίνο. Off the record μου είπε πόσο αγαπούν τα παιδιά του και ο ίδιος την Ελλάδα.   

Πώς γεννήθηκε το Boyhood (Μεγαλώνοντας);

Απλά ήθελα να πω μια ιστορία. Σκεφτόμουν πολύ το θέμα της παιδικής ηλικίας και με ενδιέφερε να γυρίσω μια ταινία με αυτό. Ήμουν 40 χρονών και έκανα σκέψεις για τον χρόνο που περνάει. Ήθελα για κάποιο λόγο να πω μια ιστορία για το πώς είναι να είσαι παιδί. Δεν μπορούσα να καταλήξω για ποιο κομμάτι της παιδικής ηλικίας να μιλήσω. Έτσι, είχα τη φιλόδοξη επιθυμία να μιλήσω για ολόκληρη την περίοδο. Ήταν μια «τρελή» διαδικασία.

Meeting Michel Gondry #interview

Ξέρω, κι εσύ τον αγαπάς για την Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού. Κι εγώ. Και ξέρω ότι αυτό που θέλεις να μάθεις είναι αν θα υπάρξει κάτι αντίστοιχα δυνατό για εμάς, το σινεφίλ κοινό του, στο μέλλον. Δεν ξέρω. Για την ώρα, ο Michel Gondry έχει δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων -Is the man who is tall happy?- για τον 85χρονο  φιλόσοφο, γλωσσολόγο και ακτιβιστή Noam Chomsky (μία animated κουβέντα μεταξύ των δυο, για την ακρίβεια) και με αφορμή αυτό μίλησε στον Τύπο -και σε μένα προσωπικά- στο φεστιβάλ Βερολίνου. Και είπε πολλά ωραία. 

* * * * * * * * * * * 

Για τον Noam Chomsky: Αυτός ο άνθρωπος με εντυπωσίασε πολύ με το έργο του. Σε μία από τις συναντήσεις μας του είπα: «Αισθάνομαι πως κάτι δεν συνδέεται σωστά σε αυτή την ταινία». Κι εκείνος μου είπε: «Θα πρέπει εσύ να είσαι αυτός που θα παρουσιάσει το ντοκιμαντέρ στο κοινό. Ο ήχος της φωνής σου σε κρατά σε επαφή με το κοινό σου». Έτσι αποφάσισα να συμμετάσχω περισσότερο σε αυτό το ντοκιμαντέρ με τη φωνή μου. Ήμουν αυτός που ήμουν. Κάποιες φορές ντροπαλός, κάποιες φορές πιο επιθετικός ώστε να μάθω αυτό που θέλω, κάποιες άλλες είχα πρόβλημα επικοινωνίας. Του είπα: «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο από το να με εμπιστευτείς».

Barcelona Alarm: Συνέντευξη με τον Γιώργη Χριστοδούλου

Skype. Αθήνα-Βαρκελώνη. Εκεί ζει, εμπνέεται και τραγουδά τα τελευταία δύο χρόνια o Γιώργης Χριστοδούλου, μετά από μία ήδη μακρόχρονη και επιτυχημένη πορεία στην Ελλάδα. Δεν ήταν στόχος του να φύγει. Στην πορεία, όμως, έγινε. 
Χρονολογικά, να πώς βρέθηκε στην Ισπανία, με δικά του λόγια. 

2007: Επειδή είχα ξεκινήσει να μαθαίνω Ισπανικά, αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη να εξασκήσω τη γλώσσα. Ήρθα για μία εβδομάδα και ξετρελάθηκα με την πόλη και την ιστορία της. Ένιωσα σαν να ζούσα εδώ πάντα και είπα ναι, θα ήθελα να μείνω εδώ για κάποιο διάστημα ή και για το υπόλοιπο της ζωής μου.

2009: Μέχρι το 2009 πηγαινοερχόμουν. Έπαψα να πηγαίνω οπουδήποτε αλλού για διακοπές. Όσο γνώριζα την πόλη, τόσο πιο πολύ μου άρεσε. Συνάντησα τραγουδοποιούς και μουσικούς, όπως τον Jordi Maranges και μαζί κάναμε κάποιες πρώτες συναυλίες στην Αθήνα και μια περιοδεία στην Ισπανία και τη Μαγιόρκα.

Interviewing Victoria Hislop

The Last Dance is your third book inspired by Greece. What is it that inspires you the most: the places or the people?

Definitely both.  Quite often the starting point is the atmosphere of the place, or a situation.  It intrigues me usually because it is something very different from UK life.  After that my invented characters take over and they are influenced by people I see or whom I have met.  I do find Greek people very inspirational because they are such a contrast to the British (perhaps more exaggerated, more colorful, more passionate than people in the UK).

Does this book consist of true stories? Did you meet/chat with people who after that became your stories heroes?

All of my characters and stories are fictional.  The starting point is often something real - for example with the story about the kafenion - I was sitting one day in a village up in the mountains in Crete and realised that there was an almost identical cafe opposite the one I was sitting in and the people there seemed to be looking at the rival cafe with suspicion.  For me, that was a great "beginning" to a story.  In the UK in a small village there is only ever one pub - but in Greece there are always several - and the possibilities for competition, jealousy, politics and so on are huge - and great dramatic material for me as a storyteller.  

Interview with Gisele Lubsen on her new exhibition "Katharsis" -Paros 2013

Gisele Lubsen is an L.A.-based photographer & artist who grew up in Greece and Cyprus and has traveled the world. Her work is often inspired by Greek mythology. Her latest exhibition Katharsis is currently being showed in Paros island, Greece. 

You spent part of your childhood in Greece. What do you love the most in our country? 

In Greece in the very the first level, I feel close to nature. I feel connected with it, the life, the sunset. Everything here is so easy. In Greece there is a sense of love that I like. I have great friends here. 

What did your mother as an archaeologist teach you about ancient Greece and mythology?  

My mother taught me about mythology, but when I was young I reacted. I said "I'm going to Egypt. I will do modern art". I studied Modern Art in Paris because for me it is important to go my own way. My mom always left me very free. When we were in Greece she left me walking around and meeting people and so I learned to trust people. And that's wonderful! 

Cannes 2013: Interview with Adam Bakri

Ο 25χρονος Adam Bakri υποδύεται τον Omar στην ομότιτλιη ταινία του Παλαιστίνιου Hany Abu-Assad που απέσπασε το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα», Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Παλαιστίνιου νέου που ζει στη μία πλευρά του τοίχους που χωρίζει τη Δυτική Όχθη σε δύο μέρη, ενώ η αγαπημένη του, που είναι ακόμη μαθήτρια, ζει στην άλλη πλευρά. Κι ενώ εκείνος ρισκάρει καθημερινά τη ζωή του για να επισκεφθεί αυτήν που αγαπάει, ταυτόχρονα με τους κολλητούς του δημιουργούν μία μικρή ομάδα αντίστασης που δολοφονεί έναν φύλακα περιπολίας. Ο Ομάρ συλλαμβάνεται, βασανίζεται, έρχεται αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα αλλά και με την ίδια την επιβίωσή του. Συνάντησα τον Adam Bakri στην Plage του Majestic Hotel την Τρίτη 21 Μαΐου.  

Πώς αισθάνεσαι που η ταινία σου συμμετέχει στο Φεστιβάλ Καννών;

Είναι η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία ταινία. Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ, στις Κάννες με αυτή την ταινία. Πιστεύω ότι είναι σπουδαία ταινία. Εύχομαι να αγαπηθεί. 

Η ταινία μιλάει για την ελευθερία, τη φιλία και την πίστη στις αξίες. Ποιες είναι  οι δικές σου αξίες; Τι μετράει περισσότερο για σένα; 

Δύσκολη ερώτηση. Θέλω να ζω σε έναν ειρηνικό κόσμο. Γι'  αυτό ήθελα να ασχοληθώ με την Τέχνη και τον κινηματογράφο. Γιατί μέσω αυτού μπορείς να προωθήσεις το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, να δώσεις δυνατά μηνύματα. Γι' αυτό άλλωστε είμαι τόσο περήφανος που συμμετέχω σε μία ταινία που έχει τόσο ισχυρό μήνυμα. 

Ποιο είναι το μήνυμα;

Το μήνυμα είναι η ειρήνη! Φτάνει η κατοχή. Δεν οδηγεί πουθενά.

Interviewing Rob Stewart, creator of Revolution -Cannes 2013

Ο Rob Stewart γεννήθηκε το 1979 στο Τορόντο του Καναδά, όπου μεγάλωσε. Άρχισε να ασχολείται με την υποβρύχια φωτογραφία ως έφηβος, και έγινε προπονητής scuba-diving όταν ήταν δεκαοκτώ ετών. Φοίτησε στο σχολείο Crescent στο Τορόντο. Για τέσσερα χρόνια εργάστηκε ως φωτογράφος για περιοδικά του Καναδά (Wildlife Federation) αλλά και ως  ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Επίσης, είναι κάτοχος πτυχίου Βιολογίας από το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο. Η ιδέα να γυρίσει την πρώτη του ταινία, Sharkwater γεννήθηκε σε ηλικία είκοσι δύο ετών, ενώ φωτογράφιζε καρχαρίες στα νησιά Γκαλαπάγκος. Εκεί ανακάλυψε ότι πολλά είδη καρχαριών λόγω παράνομης αλιείας κινδύνευαν με εξαφάνιση. Ακολούθησε η ταινία Revolution (Επανάσταση) η οποία στάθηκε ως αφορμή για τη συνάντησή μας στο lounge του Carlton Hotel, στις Κάννες. 

Mother-Daughter Duo

Δεν ξέρω σε πόσους ακόμη δημοσιογράφους έχει τύχει να πάρουν συνέντευξη από ένα τόσο αγαπημένο και κοντινό τους πρόσωπο. Και ούτε φανταζόμουν πώς θα ένιωθα πριν αποφασίσω (αυθόρμητα, ως συνήθως) να πάρω για πρώτη φορά συνέντευξη από τη μαμά μου, Αγγελική Μπούλιαρη, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της "Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει" (την πρώτη μας συνέντευξη θα τη βρείτε εδώ). Ήθελα να έχω απόσταση και οικειότητα, ταυτόχρονα. Να δείχνω την υπερηφάνεια μου, χωρίς να υπερβάλλω. Να ακούω τις απαντήσεις της χωρίς να τις σχολιάζω υποσυνείδητα. Τελικά, όπως σε καθετί στο οποίο εμπλέκεται η magic mom μου, δεν χρειάστηκε να σκεφτώ τίποτα από τα παραπάνω. Αντίθετα, κατέληξα να διαβάζω αυτή τη συνέντευξη στο τέλος με την περιέργεια και το ενδιαφέρον μιας απλής αναγνώστριας, που θέλει να γνωρίσει καλύτερα μία συγγραφέα που θαυμάζει. Σ' ευχαριστώ, μαμά!   

Interviewing Patricia Field

Η ελληνικής καταγωγής σχεδιάστρια που ήρθε στην Αθήνα για να παρουσιάσει τις δημιουργίες της στην Mercedes-Benz Athens Xclusive Designers Week, μιλάει για την απόρριψη που έχει βιώσει στο χώρο της μόδας, τους Έλληνες φίλους της και γιατί αποφάσισε να ‘αποσυρθεί’ από την τηλεόραση

Πώς αποφασίσατε να δείξετε τις δημιουργίες σας στην Ελλάδα;

Ήταν κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ, μέχρι που έλαβα ένα μέιλ από τη διοργάνωση. Είπα ότι θα ήθελα πολύ να έρθω αλλά εγώ δεν δημιουργώ κολεξιόν. Φτιάχνω κάποια πράγματα για το κατάστημά μου, όπου πουλάω προϊόντα και άλλων σχεδιαστών. Πίστευα ότι δεν θα είχε κάποιο νόημα. Είπα «δεν υπάρχει κάποιος σκοπός, εκτός από καλή θέληση». Τελικά, είπα ‘ναι’ λόγω καλής θέλησης!

Γιατί δεν δημιουργείτε κολεξιόν;

Δεν έχω καταστήματα σε όλο τον κόσμο. Ένα κατάστημα έχω. Κάνω κι άλλα πράγματα. Σχεδιάζω ρούχα, συνεργάζομαι με εταιρείες. Έτσι έχω χτίσει την καριέρα μου. Προσπάθησα παλαιότερα να κάνω κι αυτό. Είχα περισσότερα από ένα καταστήματα και έτρεχα από κατάστημα σε κατάστημα. Δεν περνούσα καλά. Είδα ότι αυτό δεν ήταν για μένα. Μπορούσα να το κάνω αλλά δεν το απολάμβανα. Στόχος στη ζωή είναι η ευτυχία. 

Frozen: Theater Number 22

Από τις 22 μέχρι στιγμής παραστάσεις που έχω δει αυτή τη χρονιά/ σαιζόν, το Frozen (η πρώτη θεατρική παράσταση του Πάνου Κοκκινόπουλου) περιλαμβάνεται στην πρώτη πεντάδα. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, συνειδητοποίησα ότι τα έργα που έχω ξεχωρίσει φέτος αγγίζουν το καθένα μία πλευρά της ζωής μου, ξεκάθαρα. Το επάγγελμά μου (Η Συνέντευξη), τους οικογενειακούς δεσμούς (Ο Γυάλινος Κόσμος), τον έρωτα που θες να σε ελευθερώνει και να σε φυλακίζει ταυτόχρονα (Κατάδικός μου). Και πιο ειδικά, τη σχέση μιας κόρης με τη μαμά της (Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει) ή την προσπάθεια όλων μας να ξεφύγουμε από μία κατάσταση που οι ίδιοι επιλέξαμε (Κόκκινα Φανάρια). 

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη

Ανήκω σε εκείνους, τους λίγους ίσως, που γνώρισαν τον Γιάννη κάπως αντίστροφα, πρώτα ως εκδότη και στη συνέχεια ως συγγραφέα. Και πώς να μην έχεις -τουλάχιστον- περιέργεια να διαβάσεις τις ιστορίες ενός ανθρώπου, ο οποίος κόντρα στη δύσκολη καθημερινότητα και -πόσο μάλλον για τον εκδοτικό κόσμο- επιστρατεύει γερές δόσεις χιούμορ, δυναμισμού και επιμονής, αφήνεται στη ροή του λόγου του σαν να μην υπάρχει αύριο, δείχνει περισσότερο εμπιστοσύνη στους ανθρώπους γύρω του παρά δυσπιστία και δεν φοβάται να μιλήσει ανοιχτά για οτιδήποτε τον ενοχλεί ή τον προσβάλλει. Σκέφτεσαι "αφού τα λέει τόσο άνετα, πώς τα γράφει άραγε;". Η απάντηση δίνεται στα βιβλία του, με πιο πρόσφατο τo "Λούσιfair, τη βασίλισσα της Κυψέλης", για τo οποία μίλησε εδώ, στο red studio.    

Είχες κάποια συγκεκριμένη γυναίκα στο μυαλό σου όταν «έπλασες» τη Λούσιfair;

Kαι βέβαια, πρώτ’ απ’ όλα την ίδια τη Λούσιfair: την απήγαγα απ’ το δεύτερό μου μυθιστόρημα, τον «Εραστή, τη μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”», που γράφτηκε με αφορμή το σεισμό του ’99 στην Αθήνα κι όλα όσα συνέβησαν μετά απ’ αυτόν, τουλάχιστον κατά τις αφηγήσεις του βιβλίου. Σ’ ένα βιβλίο επίκαιρα γραμμένο και ταμένο στο απόλυτο σήμερα –φτάνει και ξεπερνάει χρονικά το τρίτο μνημόνιο- είναι τουλάχιστον αυτονόητο να ‘χω κλέψει ΚΑΙ χαρακτηριστικά γυναικών από το περιβάλλον μου. Κι είναι γυναίκες που, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολα κύλησαν οι ζωές τους, επιμένουν κι αντιστέκονται στις ανάγκες των καιρών. Με τη Λουκία όμως του «αχ», είχα όπως φάνηκε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς. Την παρα-καλοπάντρεψα στα β.π. δώδεκα χρόνια πριν. Το απόλυτα –παλιότερα- εργαζόμενο κορίτσι, αναλαμβάνει να σηκώσει μανίκια και το ηθικό μιας οικογένειας στη δίνη του οικονομικού κυκλώνα.

Τα Κόκκινα Φανάρια

Το έργο του Αλέκου Γαλανού, που σφραγίστηκε με την κινηματογραφική μεταφορά του το 1963, είχε απορριφθεί τότε από το Εθνικό Θέατρο ως προκλητικό και ακατάλληλο για την εποχή του. Πενήντα χρόνια μετά, ανεβαίνει για πρώτη φορά από την πρώτη κρατική σκηνή της χώρας μας, σε μια σύγχρονη και πιο «ωμή ανάγνωση», μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Ρήγου. 

The Greek Bond Girl

Λίγο πριν την πρεμιέρα της 23ης ταινίας του James Bond, με τίτλο Skyfall (δες το αφιέρωμα εδώ) ανατρέχω στη συνέντευξη που πήρα στην Τόνια Σωτηροπούλου, την 25χρονη Ελληνίδα ηθοποιό που κρατά έναν ρόλο-έκπληξη στην χολιγουντιανή παραγωγή. 

Chrysalis/ Χρυσαλλίς

Μια ιστορία ανιδιοτελούς αγάπης/ A story about selfless love

Αν δεν ξέρετε καν ποιος είναι ο Richard Romanus, τότε ανατρέξτε εδώ. 
Το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο Χρυσαλλίς κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αρμίδα και έχει θέμα -φυσικά- την αγαπημένη του Ελλάδα, τις δυνατές και δυναμικές γυναίκες και τη ζωή σε έναν τόπο που κυριαρχούν τα πνευματικά και όχι τα υλικά αγαθά. Για να μάθετε περισσότερα, διαβάστε τη συνέντευξη που ακολουθεί (στα ελληνικά και στα αγγλικά)  

Συνέντευξη με τη συγγραφέα (και μαμά μου), Αγγελική Μπούλιαρη

φωτογραφία: Harris Christopoulos

Η συγγραφέας του βιβλίου
Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει (κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική) αποκαλύπτει τις ανάγκες της σύγχρονης γυναίκας μετά τα 40 χρόνια της,
τα πρότυπα & τις καλλιτεχνικές επιρροές της, τις "θυσίες" που απαιτεί η συγγραφή, αλλά και τη σχέση των Social Μedia με την επιτυχία ενός βιβλίου.

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Οι ιστορίες σου στο βιβλίο
«Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει»,
έχουν ως σημείο αναφοράς τη γυναίκα και τις ανάγκες, τις επιθυμίες ή τα απωθημένα της. Τι έχει, λοιπόν, περισσότερο ανάγκη μία γυναίκα μετά τα 40 χρόνια της;

Έχει ανάγκη να μην ξεχνούν ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος και γυναίκα και έχει ανάγκη την αγάπη, αλλά και το φλερτ και τον έρωτα. Να μην την θεωρούν δεδομένη και ρομπότ, υποχρεωμένο να εκτελεί με απόλυτη ακρίβεια μία ατέλειωτη σειρά από καθήκοντα. Τέλος, να μην την υποχρεώνουν να χωρίζει τη ζωή της σε δύο περιόδους: πΤ (προ Τέκνων) και μΤ (μετά τα Τέκνα).

Συνέντευξη με τον ηθοποιό Nicholas Vaporidis

Άγνωστος στην Ελλάδα, σταρ στην Ιταλία

Nicolas Vaporidis

Δηλώνεις Έλληνας, όμως δεν μιλάς ελληνικά. Γιατί;

Ο παππούς  μου ήταν από την Λήμνο, αλλά ο πατέρας μου μεγάλωσε στην ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας. Αργότερα μετακόμισε στην Ιταλία, οπότε όταν ήμουν 4 ετών, κανένας συγγενής μας δεν είχε μείνει στην Ελλάδα. Ίσως έχω ξαδέρφια που δεν έχω συναντήσει ποτέ. Ο πατέρας μου δεν μου έμαθε ελληνικά και ντρέπομαι γι’ αυτό.

Έρχεσαι συχνά στην Ελλάδα;

Ναι, για διακοπές. Κυρίως στα νησιά, τη Μύκονο, Νάξο, Πάρο, Κρήτη. Ακόμη κι αν δεν θέλω να θεωρούμαι τουρίστας εδώ, κάπως έτσι είμαι.

Πώς αισθάνθηκες που παρουσίασες έξι ταινίες σου στο ελληνικό κοινό;

Είναι τιμή μου και είμαι πολύ χαρούμενος. Είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω σε μία άλλη χώρα για να προωθήσω τη δουλειά μου. Θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Οι Ιταλοί και οι Έλληνες είναι πολύ κοντά. Θα ήθελα πολύ να αγοράσω ένα μικρό σπίτι εδώ και να έρχομαι με τη μελλοντική μου οικογένεια. Θέλω τα παιδιά μου να μιλάνε ελληνικά και να περάσουν ένα μέρος της ζωής τους εδώ. Και φυσικά, θα ήθελα να κάνω μία ελληνική ταινία.

Richard & Anthea: Από το Χόλιγουντ στη Σκιάθο

Το ζευγάρι που εγκατέλειψε τη λάμψη του Χόλιγουντ για χάρη του παραδείσου της Σκιάθου

To πιο σπουδαίο στην περίπτωση του Richard Romanus και της συζύγου του, Anthea Sylbert, δεν είναι ότι αποτελούν πρώην «στελέχη» του Χόλιγουντ, ούτε ότι πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν τη ματαιοδοξία και τη λάμψη του για χάρη μίας απλής ζωής στην Ελλάδα. Αυτό για το οποίο αξίζει να τους ζηλεύει κανείς, έστω καλοπροαίρετα, είναι γιατί βρήκαν ο ένας στο πρόσωπο του άλλου, το άλλο τους μισό, και μαζί το νόημα της ζωής. Εκείνος, ηθοποιός με χαρακτηριστικούς ρόλους δίπλα σε σημαντικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες, όπως ο Martin Scorsese, εκείνη βραβευμένη ενδυματολόγος με συνεργασίες σε ταινίες όπως «Το Μωρό της Ρόζμαρι» και βραβευμένη με Emmy παραγωγός. Πριν 10 περίπου χρόνια, πούλησαν το σπίτι τους στο Λος Άντζελες και μαζί με τον σκύλο τους και 22 κούτες, ξεκίνησαν το ταξίδι προς την αναζήτηση του παραδείσου. Πρώτος τους σταθμός (και τελευταίος, όπως αποδείχθηκε) η Σκιάθος. Δέκα χρόνια μετά, ο Richard Romanus μετέφερε την ιστορία τους στο χαρτί, στο βιβλίο του «Τρίτη Πράξη».

Συνέντευξη με τον Γάλλο ηθοποιό, Neils Schneider, Κάννες 2011

Μπορεί ο Niels Schneider να μην είναι ευρέως γνωστός (και να μην τον απασχολεί να γίνει), όμως αποτέλεσε ένα από τα δύο πρόσωπα (το άλλο είναι  η Astrid Berges-Frisbey, που κρατά ένα ρόλο στους «Πειρατές της Καραϊβικής 4») τα οποία ξεχώρισε ο οίκος Chopard για την κινηματογραφική παρουσία τους και τους απένειμε το ετήσιο Trophee Chopard, κατά τη διάρκεια του 64ου Φεστιβάλ Καννών Η απονομή συνέπεσε με την 10η επέτειο του Trophee Chopard –και την παρουσία του Robert De Niro στο ρόλο του Προέδρου της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ. Συνάντησα τον 23χρονο Niels Scheider την παραμονή της μεγάλης ημέρας στο roof garden του Μartinez Hotel, συνοδευόταν από τη βοηθό του, φορούσε ρολόι Chopard και έτρωγε σούσι -και με έπεισε πως αν τίποτα από αυτά δεν υπήρχε στη ζωή του, και πάλι θα ήταν ευτυχισμένος. 

Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

Ξεκίνησα στην ηλικία των 18 ετών. Προέρχομαι από οικογένεια ηθοποιών. 

Ο μπαμπάς μου ήταν θεατρικός σκηνοθέτης, οπότε η εκπαίδευσή μου από τότε που ήμουν παιδί είχε να κάνει με αυτό. Κάθε μας συζήτηση στο δείπνο αφορούσε το θέατρο. Εγώ, ως νεαρός επαναστάτης, ήθελα να κάνω τα πάντα εκτός από αυτό! Ήθελα να γίνω φωτογράφος, μετά όμως άρχισα να πηγαίνω σε θεατρικά κάστινγκ και όταν πήρα τον πρώτο μου ρόλο στην ταινία "Everything is fine",του  Yves-Christian Fournier είπα 'αυτό είναι!'.

Σε βοήθησε το γεγονός ότι ο πατέρας σου ήταν σκηνοθέτης να μπεις σε αυτή τη βιομηχανία; 

Όχι, καθόλου! Εκείνος ήταν και χορευτής μπαλέτου στην κλασική όπερα στο Παρίσι και ασχολούνταν περισσότερο με αυτό. Δεν με βοήθησε. Δεν γνώριζα κανέναν μέσω του πατέρα μου. Ο πρώτος μου σκηνοθέτης ήθελε να δει νέα πρόσωπα γιατί στο Παρίσι είναι παντού τα ίδια και έκανε ένα ανοιχτό κάστινγκ και πήρα εγώ το ρόλο. Αυτό μου άνοιξε το δρόμο.

Stephan Caras: Από την Κόρινθο στον Καναδά

O Stephan Caras μου μίλησε για την πετυχημένη του πορεία από την Κόρινθο, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, μέχρι τους οίκους Guy Laroche και Hermès, τη Νέα Υόρκη και τον Καναδά αλλά και την Jackie Kennedy, τη Hilary Clinton και την Oprah Winfrey. Ο διάσημος σήμερα σχεδιαστής έμεινε στην Κόρινθο μέχρι τα 14 του χρόνια και στη συνέχεια βρέθηκε στην Αυστραλία, ενώ η ενηλικίωσή του τον βρήκε στο Παρίσι, δίπλα στους Guy Laroche και Hermès. Ακολούθησαν περίοδοι στο Λονδίνο, τη Γερμανία και το Μιλάνο, ώσπου δέχτηκε μία πρόταση από τη Νέα Υόρκη. Από εκεί βρέθηκε στο Τορόντο, το οποίο αποτελεί πια τη βάση του.

«Όταν είσαι νέος και έχεις πάθος για δουλειά, θέλεις να βρίσκεσαι στην κορυφή ή δίπλα σε αυτούς που είναι στην κορυφή. Δεν εκφράζεσαι μεν ως Stephan Caras, αλλά ακολουθείς τις γραμμές τους. Μαθαίνεις όμως πολλά δίπλα τους, πράγματα που δεν διδάσκονται διαφορετικά», λέει χαρακτηριστικά για τις συνεργασίες του με τον Guy Laroche και τον Hermès. «Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που η Jackie Kennedy αγόρασε ρούχο Hermès και ήταν σχεδιασμένο από μένα. Από τον Guy Laroche θυμάμαι έντονα ότι συνδύασε την υψηλή ραπτική σε κάποιο σόου του με την ελληνική μουσική. Βρέθηκα να συναναστρέφομαι με ανθρώπους όπως ο Omar Sharif και ο Jean Paul Belmondo. Όταν είσαι νέος, αυτά σου κάνουν εντύπωση».

Fawaz Gruosi: Ο αυτοκράτορας των διαμαντιών

Όταν συνάντησα τον Fawaz Gruosi την τρίτη μέρα του περασμένου φεστιβάλ Καννών, στο lounge του οίκου De Grisogono στο ξενοδοχείο Martinez, κι αφού όπως κάθε γυναίκα, περιεργάστηκα θαμπωμένη (κυριολεκτικά) τις διαμαντένιες δημιουργίες του που βρίσκονταν σε μικρές βιτρίνες στο χώρο, είχα σκοπό να τον ρωτήσω πώς ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος μπορεί να χτίσει μία αυτοκρατορία. Ποια είναι τα βήματα για την επιτυχία; Υπάρχει μυστικό; Δεν το ρώτησα. Γιατί τα πάντα στη ζωή του έγιναν τυχαία.

Γιορτάσατε μία δεκαετία παρουσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Ποια είναι η σύνδεση μεταξύ του κινηματογράφου και της δικής σας τέχνης;Όπως όλα στη ζωή μου έτσι και αυτό έγινε τυχαία. Βρισκόμουν στις Κάννες πριν από 10 χρόνια και σκεφτόμουν να ξεκινήσω κάτι εδώ, κυρίως για να ευχαριστήσω κάποιους φίλους μου. Στην αρχή, εξυπηρετούσα μόνο 50 άτομα. Στη συνέχεια, έμειναν ευχαριστημένοι και αποφασίσαμε να λειτουργήσουμε πιο επαγγελματικά και με το πέρασμα του χρόνου έγινε αυτό που έγινε. Ο κινηματογράφος είναι λάμψη, είναι πολυτέλεια. Εγώ συνδέω τη λάμψη με τον οίκο μου, και κυρίως στις Κάννες, στη διάρκεια του φεστιβάλ. Αυτό έχει αποτέλεσμα γιατί προσκαλούμε τους καλύτερους πελάτες μας, διασκεδάζουμε, προσκαλούμε εν δυνάμει πελάτες, διασκεδάζουμε και με αυτούς, και κάθε χρόνο έχουμε περισσότερο κόσμο. Κάποτε ζητούσα από γνωστούς μου να προσκαλέσουν άτομα στις Κάννες και τώρα συμβαίνει το αντίθετο: όλο και περισσότεροι μας ζητάνε να έρθουν κι εμείς αναγκαζόμαστε σε κάποιους να αρνηθούμε.