Cannes 2016 -part II

Φέτος στις Κάννες ο καιρός ήταν καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Προετοιμασμένες για βροχή και μέτριες θερμοκρασίες, είχαμε την ευχάριστη έκπληξη να περάσουμε μόνο ηλιόλουστες μέρες -με εξαίρεση τις ''δροσερές'' αίθουσες προβολών- που ευνοούσαν τις μετακινήσεις μεταξύ των ταινιών, τις βόλτες, τις στάσεις για brunch στην παραλία ή σε κιόσκια κατά μήκος της Κρουαζέτ. (Αγαπημένο σποτ για φωτογραφίες & μια άλλη άποψη των Καννών από το τέλος μαρίνας, κάτω). 

Days in Cannes

Έξι χρόνια μετά την πρώτη μου φορά στις Κάννες και το κινηματογραφικό φεστιβάλ, φέτος έζησα ξανά -για 5η φορά- το όνειρο της μεγαλύτερης διοργάνωσης του σινεμά. Και επιμένω, όσες φορές κι αν το ζήσω, πως πρόκειται για όνειρο -ένα όνειρο για όσους έχουν έρθει από όλα τα μέρη του κόσμου να παρουσιάσουν τις μικρού ή μεγάλου μήκους ταινίες τους σε χιλιάδες θεατές, αλλά και όσους -όπως εμείς- αγαπούν τον κινηματογράφο, τα ταξίδια, τις εξορμήσεις και τις συγκινήσεις, τη διασκέδαση, το καινούργιο, το άγνωστο, τη σκοτεινή αίθουσα, τις αναμονές, τους τίτλους έναρξης και τέλους, τις ωραίες γεύσεις, τις σινεφίλ βραδιές, τα πάρτι. Φέτος partners in crime ήταν η Δήμητρα, η Φωτεινή και η Άντυ, με τις οποίες τα πρωινά διασκορπιζόμασταν καθεμία και σε άλλη αίθουσα για διαφορετική προβολή, και συναντιόμασταν στη διάρκεια της ημέρας για να προγραμματίσουμε το πλάνο των επόμενων προβολών και να ετοιμαστούμε για τις απογευματινές ταινίες στο Lumiere Theater -εκεί όπου γίνονται οι επίσημες πρεμιέρες και το περίφημο κόκκινο χαλί- και να καταλήξουμε για φαγητό ή ποτό, σε κάποιο πριβέ πάρτι ή στο Petit Majestic που μας ξενάγησε ο Ηλίας.  

Venice Biennale 2014 photodiary

INFO: The 14th International Architecture Exhibition, titled Fundamentals, directed by Rem Koolhaas and organized by la Biennale di Venezia chaired by Paolo Baratta, is open until November 23, 2014, in the Giardini and the Arsenale. 65 National Participations are exhibited in the historic pavilions in the Giardini, the Arsenale, and the city of Venice. Among these, 10 countries participate for the first time: Costa Rica, Dominican Republic, United Arab Emirates, Indonesia, Ivory Coast, Kenya, Morocco, Mozambique, New Zealand, and Turkey. More here. 

Venice 2014 photodiary - Touring the museums

Συνέντευξη με τον Richard Linklater για το #Boyhood

O Richard Linklater ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια τα γυρίσματα αυτής της πρωτοποριακής ταινίας που ήταν ό, τι καλύτερο είδα στη Berlinale το Φεβρουάριο. Για την ακρίβεια, ό, τι καλύτερο είδα στο σινεμά εδώ και καιρό. Ήταν ένα πείραμα. Μια προσπάθεια να ακολουθήσει την εξέλιξη και το πέρασμα ενός αγοριού, από την παιδική στην εφηβική ηλικία του και από εκεί στην ενηλικίωση. Το πείραμα πέτυχε. Η πρώτη επιβράβευση ήρθε στο Βερολίνο, όπου βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας. Η δεύτερη, αυτή του κοινού, έρχεται σε μεγάλες δόσεις στις χώρες που έχει ήδη προβληθεί. Αυτά είναι όσα είπαμε on the record στο Βερολίνο. Off the record μου είπε πόσο αγαπούν τα παιδιά του και ο ίδιος την Ελλάδα.   

Πώς γεννήθηκε το Boyhood (Μεγαλώνοντας);

Απλά ήθελα να πω μια ιστορία. Σκεφτόμουν πολύ το θέμα της παιδικής ηλικίας και με ενδιέφερε να γυρίσω μια ταινία με αυτό. Ήμουν 40 χρονών και έκανα σκέψεις για τον χρόνο που περνάει. Ήθελα για κάποιο λόγο να πω μια ιστορία για το πώς είναι να είσαι παιδί. Δεν μπορούσα να καταλήξω για ποιο κομμάτι της παιδικής ηλικίας να μιλήσω. Έτσι, είχα τη φιλόδοξη επιθυμία να μιλήσω για ολόκληρη την περίοδο. Ήταν μια «τρελή» διαδικασία.

Venice 2014 -Murano island photodiary

Venice 2014 photodiary vol. II

Venice 2014 Photodiary - Film festival & more

Cannes 2014 Vol. II

Salma Hayek photocall

Jean-Pierre Dardenne, Marion Cotillard and Luc Dardenne -
Photocall - Deux jours une nuit (In Competition)

The show goes on

Cannes 2014 Vol. I

Δεν είναι το ίδιο όταν δεν είσαι εκεί. Και ναι, σίγουρα αισθάνομαι περίεργα που μετά από τέσσερα χρόνια συνεχούς παρουσίας στο φεστιβάλ (τον κόπο, τις θυσίες αλλά την τεράστια χαρά που έχω πάρει να μην τα αναφέρω, ε;) φέτος έχω απλώς την διαπίστευση σε ένα e-mail που δεν "εξαργυρώθηκε" ποτέ. Το Φεστιβάλ όμως "τρέχει", ευτυχώς είναι συνάδελφοι εκεί που γράφουν και τις κριτικές τους και τα σχόλιά τους (μέχρι στιγμής όχι πολύ ενθαρρυντικά για τις πρώτες ταινίες) και θα μας κρατήσουν όλους ενήμερους. Από μένα, ένα φωτορεπορτάζ, για να χαζέψουμε λίγο. Και του χρόνου, καλύτερα. 

Inside Berlin zoo

Πώς να σας το πω δεν ξέρω. Τα ταξίδια μου με στοιχειώνουν. Με την καλή έννοια (υπάρχει;). Δεν σταματώ να σκέφτομαι τις εικόνες που είδα και τα συναισθήματα που ένιωσα. Σαν να μην θέλω κιόλας να σταματήσω να τα σκέφτομαι γιατί φοβάμαι μήπως τα ξεχάσω. Για το φεστιβάλ του Βερολίνου και την εμπειρία μου εκεί σας έγραψα αρκετά (εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ). Υπάρχουν όμως πολλά στιγμιότυπα που δεν έχω προλάβει να μοιραστώ -και τώρα που το σκέφτομαι, μερικά δεν μοιράζονται κιόλας- όπως αυτά εδώ, από την βόλτα μου με την mm στον  Ζωολογικό κήπο και στο ενυδρείο. Η μεγαλύτερη ομορφιά κρύβεται στον βυθό, τελικά -ακριβώς όπως και στη ζωή μας, τα πιο όμορφα πράγματα/στιγμές/συναισθήματα/πρόσωπα πρέπει να ψάξεις αρκετά "βαθιά" για να τα ανακαλύψεις. Αυτή είναι και η γοητεία τους. 

Berlinale Films 2014

NYMPHOMANIAC VOL.I 

uncut version

Δεν είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστρια του Λαρς Φον Τρίερ που υπάρχει εκεί έξω. Το Nymphomaniac μου άρεσε από την πρώτη κιόλας -υπέροχη- σκηνή  και διατήρησα αυτή τη θετική πρώτη αίσθηση μέχρι το τέλος της προβολής (διάρκειας δυόμισι ωρών, περίπου 25 λεπτά περισσότερο από την εκδοχή που βγήκε στις αίθουσες). Δεν σοκαρίστηκα, αντίθετα γέλασα σε αρκετά σημεία -ο Stellan Skarsgard σε συνέντευξη που του πήρα στη διάρκεια του φεστιβάλ είπε ότι θεωρεί το Nymphomaniac κωμωδία!. Και τι ωραίος ο συνδυασμός του μουσικού κομματιού με τις σκηνές έναρξης και λήξης. Πολύ άμεσα θα δω και το δεύτερο μέρος, με ανυπομονησία. 

Berlin(ale) 2014: Part iii

Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν αποφάσισα να εξερευνήσω τα φεστιβάλ του κινηματογράφου, δεν φανταζόμουν αυτά που θα ζούσα στη συνέχεια -αν τα φανταζόμουν, μπορεί και να είχα φοβηθεί. Θυμάμαι πως όλα ξεκίνησαν από την επιθυμία μου να δω τους αγαπημένους μου ηθοποιούς από κοντά και να εξερευνήσω καινούργια μέρη με μία... "κινηματογραφική" αφορμή. Δεν φανταζόμουν ότι αυτό θα με οδηγούσε σε τεράστιες αίθουσες, να παρακολουθώ ταινίες από όλο τον κόσμο, από την Παλαιστίνη μέχρι το Μεξικό, να συλλέγω προγράμματα, αφίσες και την daily press των φεστιβάλ, να τρέχω σαν την τρελή τη μισή ημέρα ως δημοσιογράφος και την άλλη ως τουρίστρια να προλάβω να επιτύχω και τους δύο μου αρχικούς σκοπούς (οι οποίοι στην πορεία έγιναν τρεις, τέσσερις, πέντε...), ούτε φυσικά ότι θα απομυθοποιούσα τους ηθοποιούς και θα "θεοποιούσα" τα ίδια τα φεστιβάλ. "La vie est un festival" -το έχω ξαναγράψει και επιμένω. Ο αρχικός σκοπός άλλωστε, αυτός του "να δω τους αγαπημένους μου ηθοποιούς από κοντά" επιτεύχθηκε σχεδόν αμέσως αφού από την πρώτη χρονιά είχα κιόλας δει τον Χαβιέ Μπαρδέμ και την Πενέλοπε Κρουζ, τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, τη Σάλμα Χάγεκ, την Νταϊάν Κρούγκερ, την Κριστίν Σκοτ Τόμας και τον Τζέιμς Φράνκο, ενώ ακολούθησαν ο Μάθιου Μακόναχι, ο Μπραντ, ο Τζόνι, ο Τζουντ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο Γούντι Άλεν... Όχι ότι ήμουν στα ρηχά και πήγα στα βαθιά. Εξάλλου, θεωρώ ψευτοκουλτούρα το μεμονωμένο ενδιαφέρον προς την Τέχνη καθεαυτή- απλά, άρχισα να γεύομαι τα φεστιβάλ από όλες τις πλευρές τους. Τις ταινίες, τις διασημότητες, τις βόλτες ,τα πάρτι, το καλό φαγητό, τον τουρισμό, τα πάντα. Δεν μπορώ να κάνω ένα από όλα. Ούτε μπορώ να μπω σε μία σκοτεινή αίθουσα και να δω πέντε ταινίες την ίδια ημέρα (μεταξύ μας, αυτοί που ισχυρίζονται ότι βλέπουν τόσες ταινίες, είναι οι ίδιοι που κάθονται δίπλα μου στις προβολές και ξυπνάνε από το ίδιο τους το ροχαλητό). Θέλω να ζω το φεστιβάλ, όπως η πόλη που το φιλοξενεί. Θέλω να μην μπορεί να με περιορίσει κανένας, να μπορώ να δω όποιες ταινίες θέλω, να ξοδέψω όσα αντέχω και άμα έχω κέφι, να επισκεφθώ το Erotik Museum του Βερολίνου αντί για να δω ταινία στις 9:00 το πρωί. 

Freelancing φάση. 

Σχεδόν. 

Free σίγουρα.   

Berlin(ale) 2014: Part II

Οι ημέρες περνούν (λίγες ακόμη έμειναν!) τόσο γρήγορα αλλά και τόσο γεμάτα, που μερικές στιγμές απορώ για το πόσα πράγματα προλαβαίνει τελικά να κάνει κανείς μέσα σε 24 ώρες και πόσες εικόνες μπορεί να απαθανατίσει. Λένε ότι φέτος εδώ έχει τον καλύτερο Φεβρουάριο των τελευταίων χρόνων. Ευτυχώς. Γιατί αυτό μου επέτρεψε να διανύσω περπατώντας ένα μεγάλο μέρος της πόλης, να δω υπέροχα κτίρια και μουσεία και να αισθανθώ την "αύρα" του Βερολίνου. Παράλληλα, επισκέφθηκα τη Βουλή (το Reichtag), την πύλη του Βραδεμβούργου, την Alexanderplatz και τον τηλεοπτικό πύργο -το πιο ψηλό κτίριο της Ευρώπης-Fernsehturm, τον Ζωολογικό κήπο και το τεράστιο ενυδρείο (θα ακολουθήσει αναλυτικό ποστ με τις εικόνες που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό), το Tiergarten, τον Καθεδρικό Ναό της πόλης και πολλά άλλα που χρειάζομαι τον ταξιδιωτικό οδηγό για να τα θυμηθώ, και πήρα μερικές ακόμη ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις με ταλαντούχους καλλιτέχνες. Γι' αυτό σας λέω, οι μέρες τελικά είναι μεγάλες και πλούσιες, κι ας περνάνε γρήγορα. Επισυνάπτω μερικά στιγμιότυπα, και τρέχω να δω την Πεντάμορφη και το Τέρας, με τον Βενσάν Κασέλ και την Λία Σεντού. 

χχχ

Berlin(ale) 2014: Part I

Αυτό το συναίσθημα της πρώτης φοράς πόσο αναζωογονητικό είναι! Η πρώτη μου φορά στο Βερολίνο και ταυτόχρονα, το πρώτο μου Φεστιβάλ Βερολίνου έχουν ήδη -κλισέ, το ξέρω- γεμίσει τις μπαταρίες μου, κι ας είμαι μόλις τρία 24ωρα εδώ. Ναι, από εδώ σας γράφω, από ένα πολύ ζεστό διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, δίπλα στο Tiergarten για όσους γνωρίζουν καλύτερα. 

Φεστιβαλ-ίζομαι

*Φεστιβαλίζομαι τα τελευταία τέσσερα χρόνια. *Φεστιβαλίζομαι γιατί έχω τρέλα (πρωτίστως), επιθυμία και ανάγκη να το κάνω. Γι' αυτό αναλαμβάνω και την επιβάρυνση. *Μέχρι στιγμής έχω υποκύψει σε τέσσερις κινηματογραφικές διοργανώσεις του φεστιβάλ Κανών και σε δύο του φεστιβάλ Βενετίας, ενώ φέτος αποφάσισα να ενδώσω  για πρώτη φορά στο φεστιβάλ  του Βερολίνου. *Φεστιβαλίζομαι  ίσον: ενθουσιάζομαι, παραμυθιάζομαι, ερωτεύομαι, ανοίγομαι, αφήνομαι, εξελίσσομαι, αναπτερώνομαι, ευχαριστιέμαι. *Φεστιβαλίζομαι γιατί -σχεδόν- τίποτα δεν μπορεί να μου δώσει μεγαλύτερη χαρά από ένα ταξίδι (κυρίως στην Ευρώπη, ναι, είμαι παιδί της Ευρώπης), ενώ -σχεδόν- τίποτα δεν μπορεί να μου ανοίξει περισσότερο τα μάτια και να ερεθίσει τις αισθήσεις μου από την Τέχνη (στην περίπτωση αυτή, την Έβδομη Τέχνη).

Cannes overall

Μία δήλωση: Αν είχα συνειδητοποιήσει πόσο υλικό μπορεί να χωρέσει ένα κινητό και ένα μυαλό, κάποια στιγμή θα είχα σταματήσει να φωτογραφίζω όσα έβλεπα στις Κάννες. Θα κρατούσα κάποιες εικόνες μόνο στο μυαλό μου και θα είχα ολοκληρώσει τα post για το φεστιβάλ πολύ νωρίτερα. Επειδή όμως αυτό το υλικό υπάρχει και θα ήταν άδικο και εγωιστικό να το κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου, αποφάσισα να σας "βομβαρδίσω" με ένα τελευταίο ποστ, από αυτά που αγαπώ γιατί συνοψίζουν. 

Cannes 2013: Interview with Adam Bakri

Ο 25χρονος Adam Bakri υποδύεται τον Omar στην ομότιτλιη ταινία του Παλαιστίνιου Hany Abu-Assad που απέσπασε το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα», Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Παλαιστίνιου νέου που ζει στη μία πλευρά του τοίχους που χωρίζει τη Δυτική Όχθη σε δύο μέρη, ενώ η αγαπημένη του, που είναι ακόμη μαθήτρια, ζει στην άλλη πλευρά. Κι ενώ εκείνος ρισκάρει καθημερινά τη ζωή του για να επισκεφθεί αυτήν που αγαπάει, ταυτόχρονα με τους κολλητούς του δημιουργούν μία μικρή ομάδα αντίστασης που δολοφονεί έναν φύλακα περιπολίας. Ο Ομάρ συλλαμβάνεται, βασανίζεται, έρχεται αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα αλλά και με την ίδια την επιβίωσή του. Συνάντησα τον Adam Bakri στην Plage του Majestic Hotel την Τρίτη 21 Μαΐου.  

Πώς αισθάνεσαι που η ταινία σου συμμετέχει στο Φεστιβάλ Καννών;

Είναι η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία ταινία. Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ, στις Κάννες με αυτή την ταινία. Πιστεύω ότι είναι σπουδαία ταινία. Εύχομαι να αγαπηθεί. 

Η ταινία μιλάει για την ελευθερία, τη φιλία και την πίστη στις αξίες. Ποιες είναι  οι δικές σου αξίες; Τι μετράει περισσότερο για σένα; 

Δύσκολη ερώτηση. Θέλω να ζω σε έναν ειρηνικό κόσμο. Γι'  αυτό ήθελα να ασχοληθώ με την Τέχνη και τον κινηματογράφο. Γιατί μέσω αυτού μπορείς να προωθήσεις το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, να δώσεις δυνατά μηνύματα. Γι' αυτό άλλωστε είμαι τόσο περήφανος που συμμετέχω σε μία ταινία που έχει τόσο ισχυρό μήνυμα. 

Ποιο είναι το μήνυμα;

Το μήνυμα είναι η ειρήνη! Φτάνει η κατοχή. Δεν οδηγεί πουθενά.

Cannes 2013: The Jury Moment

The Jury Moment. Και αναφέρομαι σε moment, σε στιγμή δηλαδή, γιατί πραγματικά όλες αυτές οι φωτογραφίες διαρκούν μια στιγμή. Μέσα σε μία στιγμή, εσύ και μερικές δεκάδες άλλοι -δημοσιογράφοι & φωτογράφοι- έρχεστε τετ-α-τετ με τα κινηματογραφικά είδωλά σας, με τον Steven Spielberg (2 Όσκαρ σκηνοθεσίας για τη Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν και τη Λίστα του Σίντλερ), την Nicole Kidman (Όσκαρ Α' γυναικείας ερμηνείας για το The Hours), τον Christoph Waltz (2 Όσκαρ Β΄ανδρικής ερμηνείας για τα Inglurious Basterds και Django Unchained), τον Ang Lee (2 Όσκαρ σκηνοθεσίας για το Μυστικό του Brokeback Mountain και τη Ζωή του Πι), την Lynne Ramsay (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν), τον Cristian Mungiu (Πίσω από τους λόφους), και δεν κανείς δεν ξέρει αν έχει νόημα να χάσεις αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα προσπαθώντας να "παγώσεις" το χρόνο, με μερικά κλικ στα πρόσωπά τους ή αν είναι προτιμότερο -αφού σε σπρώχνουν που σε σπρώχνουν και έχεις ήδη περάσει 45 λεπτά ορθοστασίας στην αναμονή- απλά να τους παρατηρήσεις, όπως και όσο μπορείς, να δεις πόσο ατάραχοι στέκονται μπροστά στο άκουσμα του ονόματός τους από όλα αυτά τα στόματα μαζί, μπροστά στα φλας, μπροστά στον θαυμασμό. Όχι γιατί είναι σνομπ, ούτε γιατί δεν τους απασχολεί -θέλω να πιστεύω- αλλά γιατί κι εκείνοι άνθρωποι είναι, με τις δικές τους άμυνες, με τον δικό τους τρόπο να πουν "ευχαριστώ", ο οποίος δεν είναι αλλού αλλά στα έργα τους, στη μεγάλη οθόνη.

Interviewing Rob Stewart, creator of Revolution -Cannes 2013

Ο Rob Stewart γεννήθηκε το 1979 στο Τορόντο του Καναδά, όπου μεγάλωσε. Άρχισε να ασχολείται με την υποβρύχια φωτογραφία ως έφηβος, και έγινε προπονητής scuba-diving όταν ήταν δεκαοκτώ ετών. Φοίτησε στο σχολείο Crescent στο Τορόντο. Για τέσσερα χρόνια εργάστηκε ως φωτογράφος για περιοδικά του Καναδά (Wildlife Federation) αλλά και ως  ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Επίσης, είναι κάτοχος πτυχίου Βιολογίας από το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο. Η ιδέα να γυρίσει την πρώτη του ταινία, Sharkwater γεννήθηκε σε ηλικία είκοσι δύο ετών, ενώ φωτογράφιζε καρχαρίες στα νησιά Γκαλαπάγκος. Εκεί ανακάλυψε ότι πολλά είδη καρχαριών λόγω παράνομης αλιείας κινδύνευαν με εξαφάνιση. Ακολούθησε η ταινία Revolution (Επανάσταση) η οποία στάθηκε ως αφορμή για τη συνάντησή μας στο lounge του Carlton Hotel, στις Κάννες.